VERHUIZEN

Verhuizen? Ja, ik ben verhuisd van www.zoogle.punt.nl naar www.hulphondzoogle.blogspot.com  Ik ga proberen een paar "oude logs" over te zetten naar dit nieuwe blog.Wie toch ook nieuwsgierig is na al onze andere avonturen kan nog op mijn DIT blog terecht.

Was je vriend van  DIT oude blog en wil je ons nog steeds blijven volgen, vergeet dan niet je bij het nieuwe blog opnieuw aan te melden. Je kunt net als bij dit blog je e-mailadres invullen. Zo krijg je bij iedere update een berichtje. Heel vertrouwd dus.

Vanmorgen werden we verwacht bij dierenspeciaalzaak "Molenkamp" De eigenaar had een paar maanden geleden aangeboden eens te kijken wat hij voor mij kon betekenen v.w.b. een hondenkar voor Zoogle achter mijn rolstoel.

 

Want voor diegenen die het niet meer weten. De afgelopen twee jaar hebben Zoogle en ik mee gedaan aan de rolstoel4daargse. Deze twee jaar heb ik omwille van Zoogle me ingeschreven voor een afstand van 15 km. per dag, Deze afstand kan Zoogle met gemak 4 dagen achterelkaar lopen. Voor mij is deze afstand echter niet echt een uitdaging. Daarom zou ik volgend jaar graag 30 km p/d handbiken. Omdat te kunnen doen, had ik twee opties. Optie 1: De 4daagse rijden zonder Zoogle (geen optie dus) of iets verzinnen waardoor ik 30 km. p/d zou kunnen rijden en Zoogle ook mee kon.

 

 

 

 

 

 

 

Een hondenkar dat moest het worden. Niet te zwaar, niet te breed en goed aan de rolstoel te koppelen. Daarvoor waren we vandaag in Zelhem. Toen we aankwamen stond de beoogde kar al klaar.   Een zeer lichte kar. (8 kg) Deze kar kon het gewicht van Zoogle makkelijk dragen.

 

Met een beetje overredingskracht sprong Zoogle in de kar. Voor de zekerheid werd hij vastgezet. Hij kon zowel recht vooruit naar buiten kijken als boven uit het dak. De kar werd zo goed en zo kwaad als het ging aan mijn rolstoel vastgemaakt. En daar gingen we samen op pad. Ondanks dat deze boom niet helemaal perfect was, ging het helemaal niet slecht deze 25 kg. (Zoogle en hondenkar) waren voor mij nauwelijks merkbaar. En zolang Zoogle maar naar naar buiten kan kijken vindt ie het prima.

 

Na deze kar geprobeerd te hebben, mocht ik er nog éên uitproberen. Deze was 5 kg. zwaarder. Mocht het met deze kar (ook) lukken, dan mocht ik hem meenemen om te trainen. De lichtere hondenkar gebruikte hij soms nog wel eens voor zijn eigen hond.

 

Met de 5 kg. zwaardere kar kwam ik met Zoogle erin ook vooruit, maar het ging niet echt soepeltjes en Zoogle kon in deze kar ook niet echt goed naar buiten kijken, dus het piepen was niet van de lucht. Deze kar viel dus af.

 

De als eerste uitgeprobeerde kar was perfect voor ons. Niet te zwaar, lekker klein, Zoogle kan naar buiten kijken etc. Behalve de boom. De boom van de kar was niet geschikt voor aan de rolstoel.   Hoe lossen we dit op??

 

Vandaag was een van mijn geluksdagen, want wie kwam ik tegen??   Iemand die lange tijd geleden wel eens op het losloopveld te vinden was. Ze volgde geïnteresseerd   mijn verrichtingen. En toen ik vertelde dat de boom niet helemaal paste, zei ze: "Heb je al iemand die dat voor jou zou kunnen aanpassen?" Ik antwoordde: "Nee". Maar zij,.......... zij wist wel iemand, zij zou me wel met hem in contact brengen en dan zou het allemaal goed komen.

 

WAT ZIJN ER TOCH VEEL LIEVE MENSEN!! Ik kom ze, nu ik er over nadenk, met regelmaat tegen, Daar word ik echt blij/gelukkig van.

Dat moest even hoor!! Maar nu weer verder met mijn blog.  

 

Nadat ook de tweede kar was afgekoppeld, werd de boom van de lichte hondenkar met tie-rips achteraan mijn rolstoel bevestigd. Zo kon de "aanpasser" zien   wat en hoe de boom veranderd moest worden, zodat hij daarna aan mijn rolstoel zou passen. Ook werd er nog een schets gemaakt. Zo kon ik zien hou het zou moeten worden,   En Zoogle kreeg nog een flesje hondenbier. Als dank daarvoor, dat hij zich zo netjes en lief had gedragen. Vanavond mag Zoogle een half flesje uitproberen.

Afgelopen woensdag waren we op het losloopveld, Één van de andere hondenbaasje had die dag zijn fototoestel meegenomen. Hij klikte alsof het een lieve lust was. Ook Zoogle en ik kwamen voor zijn fotolens. Hier zijn er alvast 2. En...............staan we er niet leuk op???

 

 

Wat ligt dat kussen van mij toch lekker. Eigenlijk is mijn kussen bruin, maar sinds een maand of drie heeft vrouwtje er een hoeslaken omheen gedaan. Zonder hoeslaken was het wat glad en dreef ik 's nachts door de slaapkamer.  

 

Zoals gezegd het ligt wel lekker, maar...............waarom moet dat hoeslaken nou weer roze zijn en geen groen, want dat is vrouwtjes lievelingskleur. Vrouwen, soms snap ik ze echt niet hoor! Maar lief is ze wel!! Roze da's toch geen kleur voor een man zoals ik. Ik moet toegeven, dat roze staat wel mooi bij de onlangs geschilderde muur, maar desalniettemin het had voor mij niet gehoeven.

 

Anderzijds, een beetje zichzelf respecterende man, laat zich daardoor ook niet de dag vergallen of in zijn eigenwaarde aantasten. Als mijn vrouwtje dat nou mooi vindt, dan ga je daar als man toch gewoon in mee. Het doet nl. goed mijn vrouwtje blij te zien. En 's nachts heb ik toch mijn ogen dicht!!

 

 

 

 

 

 

********

 

Vanmiddag ben ik met vrouwtje even bij Yunah en haar vrouwtje Saskia geweest. Bij Yunah hebben ze een tuin, dus lekker even spelen, racen, zonnen, in de schaduw liggen en uitrusten.   Dat roze speeltje was trouwens toch wel leuk. En die vrouwen maar beppen en leuten. Wil je zien hoe leuk het was, klik dan op de link hierboven.

Omdat het nieuwe schooljaar weer is begonnen en er dientengevolge veel nieuwe cursisten bij gekomen waren, werd het tijd voor een demo om de vele vragen die ik de afgelopen weken had ontvangen te beantwoorden.

 

Waarom kom je met een (hulp)hond naar school? En wat doet zo'n hond eigenlijk? Op deze twee belangrijke vragen had ik zo goed en zo kwaad als het ging antwoord gegeven. Ook de reden waarom Zoogle niet zomaar geaaid mocht worden, werd begrepen en opgevolgd. Zelfs de angst die sommige cursisten voor Zoogle hadden, werd in de loop van de nu alweer bijna 4 weken afgebouwd. Applaus voor mijn cursisten, want in dit geval is de angst vaak cultuur bepaald,

 

Dus werd er vandaag, na een les over Prinsjesdag, door het team Zoogle/Rienke een demo gegeven.

 

 

Hij geniet op het balkon van z'n botje.

 

 

De wasmand met attributen.  

 

Dit had ik allemaal meegenomen

• tugtouwtje (om te laten zien)
  
• trainingsbroek,
• sokken
• pen
• afstandsbediening
• banaan
• lege petflesjes
• handschoenen
• muts
• vest
• wasmand

Iedereen zat gespannen in een kring, te wachten op wat er ging gebeuren. Het was vandaag extra spannend, want....... Zoogle was tot nu toe op school altijd aangelijnd geweest. Dit omdat sommige leerlingen extreem angstig waren of aversie tegen Zoogle hebben/hadden (honden zijn onrein!!!) Gelukkig vindt en vond Zoogle dat nooit erg, maar vandaag bij de demo moest hij los. Sommige dingen zijn nu eenmaal onuitvoerbaar aan de lijn.

 

Ik had voor de nodige rust een deken meegenomen, om, mocht het nodig zijn, een plek te hebben waar ik hem naar toe kon sturen.

 

Zoogle deed het uitstekend, hij was goed bij de les, ondanks dat er een hele kring om hem heen zat. Zoiets vindt Zoogle moeilijk, want o, alles is ook zo leuk!!! Zijn enthousiasme gaat soms met hem op de loop.

 

Mijn collega fungeerde als figurant. Zij trok een paar sokken over haar eigen sokken om ze daarna weer te laten uittrekken. Zij trok een trainingsbroek over haar broek om ook die te laten uittrekken. Zoogle deed in dit geval meer dan van hem gevraagd werd. Om de broek aan te doen had mijn collega haar schoenen (weer) uitgedaan. Dus Zoogle dacht ik zal laten zien wat ik kan. Ik heb weliswaar al een paar sokken uitgedaan, maar ik zie nogmaals twee besokte voeten, dus waarom niet nog een keer die sokken uit en dan pas de broek. Dat kan niet fout zijn, toch??? Dus zo gedacht zo gedaan. De cursisten moesten wel lachen.

 

Bovenstaande dingen doet Zoogle normaal gesproken natuurlijk bij mij, maar het kost me zoveel moeite alles weer aan te trekken, dat ik het liever op deze manier oplos.

 

Ook de muts en de handschoenen, mijn tuniek (ik had er wel wat onder hoor) gingen zonder problemen uit. De afstandsbediening, een pen, een 5 eurocent munt werden   opgeraapt en met een zwiepende staart naar mij toe gebracht.

 

 

De     werd, zonder er een stukje van af te bijten

 

 

afgepeld   en ook de     werden met veel schwung in de wasmand gegooid, er weer uitgehaald en bij mij gebracht.

 

Jammer dat je niet nog veel meer kunt laten zien. Moet toch maar eens aan de demokast geloof ik. Heb tot slot nog 2 filmpjes van youtube op het grote elektronische schoolbord laten zien. (Een eigen demofilmpje van Zoogle zou ook niet slecht zijn.) Dat alles was wel een applausje waard vonden ze. Een beschaafd applaus weerklonk door de klas.

Zoogle ik ben trots op je, temeer omdat ik weet hoe moeilijk het voor je is, om bij zoveel andere leuke dingen, geconcentreerd te blijven werken.

 

Ja, ik zoek een borstelmaatje. Ik heb al een heel lief borstelmaatje, maar ik zoek er nog  één.

De afgelopen week en komende week is mijn borstelmaatje verhinderd. Dat kan gebeuren en dat moet ook kunnen, maar het is wel lastig. Dus besloot vrouwtje een   tweede borstelmaatje te zoeken en hopelijk ook te vinden. Het is altijd handig iemand achter de hand te hebben voor nood en/of vakantiegevallen.

 

Dus werd er een word-document aangemaakt met een foto en wat tekst en opgehangen bij dierenarts en dierenwinkel. En nu maar hopen op response.

 

 

 

Vrouwtjes printer deed het niet zo goed. Het lijkt wel of ik een fles ketchup heb opgegeten, zo oranje is mijn snor!

Bijna 1 jaar geleden ben ik uitgenodigd bij  één van de trainingscentra van mijn favoriete "hondenfluisteraar" Martin Rütter. Martin Rütter heeft vele trainingscentra verspreid over heel Duitsland.  Één van de dichtbijzijnste is gevestigd in Duisburg. Na veel heen en weer gemail ging ik dus vandaag samen met mijn PGB-hulp richting   Duisburg.We waren welkom van 15.00-18.00 uur. Maar wij zouden wij niet zijn, als we niet wat eerder vertrokken, zodat we nog lekker konden winkelen en eten!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Om 10.30 uur vertrokken we richting Duisburg waar we na eerst getankt te hebben om ongeveer 12.30 uur aankwamen. Ja..............en toen was het etenstijd. We waren ook al even op de het trainingsveld wezen kijken, zo zouden we niet te laat komen, omdat we de weg er naar toe al een keer hadden gereden.

 

Het eten was lekker en zoals (bijna) altijd in Duitsland, voor Nederlandse begrippen wat veel.Na het eten was het tijd de winkelstraat te bekijken. Het is me gelukt niets te kopen. Way to go Rienke!! Gelukkig vonden we voordat we naar het trainingsveld vertrokken nog wel een aangepast toilet. Altijd fijn als je weet dat dat de volgende mogelijkheid lang op zich kan laten wachten.

 

Bijna alle aangepaste toiletten in Duitsland, Zwitserland Oostenrijk en misschien nog wel een paar landen in Europa zijn voorzien van een zogenaamd(e) "euroslot"/ "eurosleutel". D.w.z. dat je als gehandicapte zo'n sleutel kunt aanvragen. Ben je in het bezit van zo'n sleutel dan kun je in alle bovengenoemde landen zonder problemen naar het toilet. Ik heb ook zo'n sleutel. Een paar jaar geleden heb ik hem aangevraagd, omdat ik zo vaak in Duitsland op pad ben. Erg handig dus, als je hem niet vergeet te gebruiken. Ik heb gelezen dat Nederland ook overweegt deze sleutel in te voeren. Kijk hier voor meer info.

Toen was het tijd om naar het trainingsveld te vertrekken. We werden aller hartelijkst ontvangen door de D.O.G.S. trainster. D.O.G.S staat voor: Dogs Orientated Guiding System.

 

 

 

Er wordt dus naar iedere hond individueel gekeken. En een trainingsschema gemaakt voor voor die specifieke hond. Je hond wordt dus niet overvraagd. De trainster kende me nog van het seminar in Bochum. Best wel grappig om te horen.

 

 

 

Wat was het leuk om een paar uur te mogen toekijken. Veel tijd om wat te vragen was er helaas niet, maar het was echt de moeite waard! Om 17.45 uur gingen we weer huiswaarts,

met in m'n achterhoofd dat ik, als alles mee zit volgend jaar maart naar een weekendseminar zal gaan. Ook dit seminar zal plaatsvinden in Bochum, maar dit duurt het seminar dus niet één dag maar 3 dagen. Ik verheug me er op!!

Zeven weken lang is omroep Gelderland met een hele karavaan door de provincie getrokken en heeft daarbij vele Gelderse plaatsen bezocht. Het programma "Zomer in Gelderland" was een dagelijks programma waarbij mensen uit het desbetreffende dorp cq. stad   's morgens om 9.50 uur via de radio een thema op kregen met een paar opdrachten daarbij. Als de opdrachten goed werden uitgevoerd voor 18.00 uur 's avonds kon het dorp/stad 1000 euro winnen voor een plaatselijk goed doel.

Afgelopen vrijdag, 26 augustus was de laatste uitzending in Groenlo. Het goede doel wat was uitgekozen was onze Stichting Paardrijden Gehandicapten.

 

Dus 's middags om 16.00 uur togen Zoogle en ik richting Groenlo om de uitzending bij te wonen. Samen met een paar andere menners zijn we er met paard en wagen heengereden. (vanaf de manege) We hoopten daarmee pontificaal in beeld te komen, maar helaas kwam het anders. Door het slechte weer werd de uitzending niet buiten opgenomen, maar binnen in een mooie kerk in de buurt.

 

Ook waren we helaas te laat om nog vooraan te kunnen zitten. Dus we hebben binnen in de kerk op een groot scherm mee kunnen kijken wat er midden in de kerk gebeurde. Jammer genoeg waren de gesprekken heel slecht te volgen, vanwege de grote galm in de kerk. Desalniettemin was het een belevenis.

 

Zoogle heeft zich tijdens de uitzending goed gedragen, behalve dan bij sommig applaus. Zoals trouwe lezers wel weten, valt het Zoogle zwaar bij zoveel enthousiasme zijn eigen vreugde te onderdrukken. Tegelijkertijd is dat (als je volgende video bekijkt) het bewijs dat, ondanks dat je ons niet ziet, we er echt geweest zijn, want als je heel goed luistert hoor je Zoogle blaffen. En o ja, de 1000 euro is in de pocket.

 

 

 

Het is gelukt! Binnenkort heb ik een spoel/föhntoilet. Wat een luxe of eigenlijk ook helemaal net!! Nooit meer moeilijk doen. Altijd met een schoon gevoel van het toilet. Wat kan een mens blij zijn.

 

 

Vandaag moest vrouwtje na bijna acht weken weer naar Ulft. Natuurlijk ging ik ook weer mee. Ze had een voorbereidende vergadering, want volgende week begint het nieuwe "schooljaar" weer. Vrouwtje vond het erg leuk iedereen weer terug te zien. En iedereen vond het ook leuk ons weer terug te zien. Er werd besproken wat er allemaal veranderd , maar natuurlijk ook wat hetzelfde bleef volgend jaar.

 

Vrouwtje had in ieder geval besloten, dat ze komend schooljaar één dagdeel meer wilde gaan werken. Dinsdagmiddag en donderdag de hele dag. Dinsdag- en donderdagmiddag draait het voornamelijk om het (schriftelijk)taalonderwijs van laag-opgeleide allochtonen en donderdagmorgen wordt er buiten taalonderwijs ook aandacht besteed aan: veel spreken met elkaar, zelfredzaamheid in velerlei opzicht met als einddoel (minimaal) je taalkennis nog een extra jaartje laten bijspijkeren of een vrijwillige baan. Dat betekent dat we donderdag van negen tot vier in Ulft zullen zijn. Er is tussen de middag gelukkig voldoende vrije tijd, zodat mijn behoeftes niet in het gedrang zullen komen. Om drie uur was het overleg voorbij. Vrouwtje had op de heenweg (in de bus) haar handbike meegenomen, want mocht ze zin en tijd hebben, dan wilde ze graag naar huis fietsen.

 

En ze had zin en tijd, dus............. de handbike werd aangekoppeld en op naar huis. Je kunt wel merken dat we allebei een goede conditie hebben opgebouwd, want.......... ik heb geen moment achter lopen lummelen. Zelfs niet na vijftien kilometer. Ik heb er zoals altijd weer zeer van genoten. We reden vanaf Ulft, via

 

 

 

Terborg,

 

 

 

door naar

 

 

 

 

Zo nu en dan stopte vrouwtje, zodat ik wat kon drinken, maar dan liepen/reden we weer flink door, want ook vrouwtje houdt niet van lummelen. Pezen daar houdt ze van. Ze denkt daarbij ook wel aan mij hoor!!

 

Toch waren we relatief laat thuis. Die vriendinnen van vrouwtje ook............die hebben ook altijd wat te kletsen en die moet ze ook altijd tegenkomen. Voordeel was wel dat ik me dan even lekker kon neervleiën op het asfalt. Uiteindelijk waren we (pas) om half zes thuis. Het was weer een leuke dag!  

Hier een kijk op mijn "wall of fame" (gangmuur)

 

Afgelopen weekend treinden Zoogle en ik weer eens richting Limburg. Dit keer zouden we 3 nachtjes blijven slapen. Deze reis maakte ik voor het eerst gebruik van mijn OV-chipkaart.

 

 

Logo OV-chipkaart

Wat een gedoe zeg. Als je met korting reist, kun je hem op het traject Doetinchem-Arnhem al niet gebruiken. Dus ook nog een gewoon kaartje gekocht.

 

Verder verliep de reis goed, maar wel extreem lang. Iets meer dan vier uur. Maar uiteindelijk kwamen we dan toch moe maar voldaan in Brunssum.

 

 

 

Daar werden we aller hartelijkst ontvangen.

 

Op zaterdag zetten we koers richting Brunssumer hei! Wat was het er mooi. Echt de moeite waard.

 

 

Brunssumer-hei

De weg er heen en terug was zwaar. Ik kwam er achter dat het Limburgse land niet geschikt is voor een handbike. Gelukkig nam mijn vriendin me af en toe op sleeptouw (Leve de elektrische rolstoel) of haar man duwde me op zijn fiets vooruit. In Limburg zou ik dus ook een elektrische rolstoel moeten hebben om mijn mobiliteit te waarborgen. Voor de rest hebben we het rustig aan gedaan, en genoten van elkaar.

 

Zoogle was een beetje uit z'n doen, bij al die nieuwe indrukken, maar zodra we thuis waren, (Dit keer duurde de reis drie kwartier korter.) ging hij weer hard aan het werk.

 

Bedankt Jolanda, John, Natasja en Marijke voor een vermoeiend, maar leuk weekend. De volgende keer in Doetinchem??

 

Onderstaande foto kreeg ik vandaag nog toegestuurd. Ik wilde hem jullie niet onthouden.

Ik geloof dat Zoogle zich hier iet wat overschat!

Dit keer een verslag van de rolstoel4daagse met niet al te veel tekst, maar des te meer foto's. Kijk, lees en geniet mee!!

 

Maandag begon de TR4D eigenlijk al. Klaes had besloten mij en Nelleke (ook een van de deelnemers) op te halen. Dus om ongeveer 14.30 uur kwamen we aan bij K&K. Pleats en namen we intrek in een swalkwente (Twents voor zwerfwoning).

 We zijn er helemaal klaar voor. Ik ben al druk aan het pakken, wat moet er een boel mee!

 

 

 

Een rugzak

 

Met in die rugzak: Zonnebrandcrème, drinkfles voor Zoogle, hondenpaspoort, EHBO-etui extra binnenband, lekkers en drinken voor mij en een extra riem.

 

Ik doe mee aan de rolstoel4daagse en neem mee:

 

 

 

 

Een koffer met inhoud

Jullie hebben de afgelopen weken weinig kunnen lezen op dit blog. Dat betekent echter niet dat we niets beleeft hebben.

 

Hier een filmpje van een act waar we samen naar toe zijn geweest. We mochten vooraan zitten, tussen de kinderen. Zoogle gedroeg zich voorbeeldig, totdat.................de acrobaten boven het publiek heen en weer begonnen te slingeren. Toen werd het Zoogle iets te veel, en dat moest hij dan ook even luidkeels laten horen. Het leek alsof hij zeggen wilde: "Pas op val niet en zeker niet op mij.

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

Vorige week zondag was het mooi weer, dus een goede gelegenheid om weer eens wat te trainen voor de op handen zijnde rolstoel4daagse. Ik besloot met Zoogle naar Wehl een plaatsje 8 km. verderop te wandelen/fietsen. En alhoewel we in eerste instantie er naar toe gingen om te trainen, was een prettig bijkomstigheid, dat er ook de jaarlijkse "Achterhoek-Spektakeltoer" werd gehouden. Beide festivals werden gehouden in het kader van:

 

 

 

     

 

We hebben weinig van het spektakel kunnen zien, maar nog wel een paar bekenden ontmoet. (Altijd leuk) De training verliep ook goed. Zoogle heeft de 16 km. goed volbracht.

 

Ik verheug me op de 4-daagse. We moeten nog een weekje geduld hebben. Dinsdag 26 juli is het zover. Dan gaan Zoogle en ik voor de tweede keer 60 km in 4 dagen afleggen. Het is de op  één- na kortste afstand. Maar beter een wat kortere afstand met- als een langere afstand zonder Zoogle.

 

Een verslag over onze belevenissen voor- en tijdens de 4-daagse komt natuurlijk ook nog.

Dit filmpje zag ik op de site van Airco en Mireille. Zooo leuk. Dit kan ik jullie trouwe Zoogle-blog lezers niet ontzeggen. Bedankt Mireille!!!

Dit weekend was het dan zover. Eerst een dagje wat leuks doen met een van m'n beste vrienden en dan een dagje hondenfluisteraar. Is zo'n weekend nog te toppen?

 

Maar laten we bij het begin beginnen. Zaterdag was het alweer vroeg dag Ik had om 9.00 uur afgesproken op het station in Emmerich. Eigenlijk zou ik vanaf daar met de trein naar Bochum vertrekken om daar die goede vriend te ontmoeten, maar hij besloot wat anders.

 

Omdat het in Emmerich altijd een verrassing is, of ik met mijn rolstoel in de trein kan. (Geen personeel, geen brug, wel vaak een dubbeldektrein met uitschuifbare brug.) Deze   dubbeldektrein is vaak zo'n onzekere factor, dat die vriend dus besloot me op te halen. Helemaal van Düsseldorf naar Emmerich en dan weer terug naar Bochum.

 

Door pech met z'n auto kwam hij pas om 10.15 uur in Emmerich aan. Niet leuk, maar hierdoor had ik wel tijd om me te goed te doen aan een onweerstaanbaar Mett-broodje met een kop thee, want ik had door al dat haasten, wat achteraf niet nodig was geweest, geen tijd gehad om te ontbijten.

 

Aangekomen in Bochum (12.00 uur) hebben we eerst onze spullen naar de jeugdherberg gebracht. Gerd (zo heet die goede vriend) had in plaats van op zaterdagavond weer huiswaarts te gaan, zodat ik in aller rust de volgende dag kon genieten van het congres, ook besloten te blijven slapen, omdat er zondagsmorgens geen bussen metro etc. reden richting congresgebouw. Als hij bleef slapen, kon hij me de volgende dag afzetten bij het congresgebouw en dan rustig naar huis rijden. Probleem dus opgelost.

 

 

 

Nadat we onze spullen in die jeugdherberg hadden achter gelaten, togen we richting binnenstad, waar we zo nu en dan moesten schuilen voor de regenbuien, die niet van de lucht bleven. We deden ons te goed aan een broodje falaffel en liepen daarna richtig de dierentuin van Bochum.

 

 

 

*Voor diegenen die zich afvragen of Zoogle er ook bij was. Ja Zoogle was er ook bij. Hij had weer zijn tuigje aan met de Duitstalige zijkantjes en liep vrolijk met ons mee.

 

In de dierentuin mochten honden mee naar binnen, mits aan de lijn. Het was een leuke niet al te grote dierentuin.







Na de dierentuin en wat te eten, besloten we naar de film te gaan. Het was nog een hele toer, om een rolstoel- toegankelijke bioscoop te vinden, maar de aanhouder wint. We hadden weliswaar maar "keuze" uit  één film, De andere films draaiden boven en waren alleen bereikbaar d.m.v. een trap, maar het was wel een mooie film.

 

Ondertussen was het laat geworden en hoog tijd ons bed op te zoeken, want de volgende morgen om 06.00 uur zou de wekker ons weer wekken.

 

 

 

                                                                                 

 

******

 

Ik moest al uiterlijk om 8.30 uur in het congresgebouw zijn. 2.5 uur lijkt veel,   maar wassen, aankleden, beddengoed afhalen, tas inpakken, ontbijten, Zoogle uitlaten en in de auto stappen en naar het congresgebouw van Bochem rijden, nam daadwerkelijk zoveel tijd in beslag.

 

We kwamen op tijd aan bij het congresgebouw aan. Nadat alles uit de auto was geladen, werd het tijd om afscheid te nemen van elkaar. Ieder ging zijns.weegs. Gerd terug naar Düsseldorf en Zoogle en ik naar hondenfluisteraar Martin Rütter. (Zoogle was trouwens de enige hond, die dit congres mocht meebeleven.)

 

 

Het Congresgebouw. Binnen mochten er geen foto's gemaakt worden.

Herzlichen Dank Gerd für die schönen Tage! Habe sie genossenen!!

 

Voor de deur van het congresgebouw stonden al heel veel mensen. Er waren zelfs mensen uit Oostenrijk en Zwitserland naar Bochem gekomen om dit "Hondencongres" bij te wonen. Om 9.00 uur gingen de deuren van de zaal open. En daar stond mijn "idool" Ik mocht met hem op de foto.

 

Beetje onscherp, maar wel leuk Martin ik en Zoogle

 

Om 10.00 uur ging het dan echt beginnen. Iedereen zat achter een tafel met daarop papier, een pen 2 flessen drinken, een glas en een CD. Die pen en dat papier waren ervoor om aantekeningen te maken van die dingen die je interesseerden Het voert te ver om alles te vertellen, maar wie een beetje Duits kan, moet onderstaande geluidsfragmenten zeker eens beluisteren:

 

Het was vandaag weer zaterdag mendag. Omdat we als vereniging op zaterdag 18 juni een soort "Laat zien wat je kunt dag" hebben, zijn wij als menners ook gevraagd wat te laten zien. En alhoewel ik er op de dag zelf niet   bij kan zijn (Ik zit dan al in Bochum,waar de volgende dag het congres van de hondenfluisteraar zal plaatsvinden), doe ik wel mee aan de voorbereidingen. Vandaag heb ik dus een poging gedaan om kegeltjes te rijden.

 

Kegeltjes rijden is een disipline   in de mensport. Daarbij is met kegeltjes een parcours uitgezet. De kegeltjes staan zo ver uit elkaar dat je er met je koets en je paard net doorheen kunt rijden. Op de kegeltjes liggen kleine balletjes, die er tijdens het rijden op moeten blijven liggen. Valt er een balletje of een kegeltje om dan krijg je strafpunten (5 voor een balletje en 10 voor een kegeltje.)

 

Natuurlijk was Zoogle er ook weer bij!

 

                             

 

Zie hier mijn verrichtingen.

 

 

 

 

vervolgens knooppunt 37

 

 

Dit is een fietspad tussen Doetinchem en Hummelo.

 

 

Wat is Gelderland toch mooi!

 

 

Je raadt het al! Het derde knooppunt is knooppunt 33

 

 

Wat een mooi doorkijkje.

 

Onderweg nog even wat gedronken bij hotel "De Gouden Karper"

in Hummelo. Het terras lag lekker in de schaduw.

 

 

De "Gouden Karper"  

 

 

 

Na onze dorst gelest te hebben vervolgden we onze weg, richting Laag-Keppel.  

 

 

 

 

 

 

Even een foto van Zoogle.

 

 

Het zoveelste knooppunt.

 

 

 

 

 

 

Knoopunt nr. ..............?

 

 

Hier draaiden we het fietspad op, wat ons langs de "Oude-IJssel voerde.

 

 

 

 

 

 

 

Jullie zaten er misschien al op te wachten. Een mooie dag moet je eindigen met lekker eten en drinken (Ice-coffee)

 

 

 

Al dit lekkers at en dronk ik op het terras van mijn favoriete café "Fred & Douwe"
Zoogle lag lekker onder een stoel uit te rusten van onze "wandeling" .

 

Ik geniet altijd zeer als ik zulke fietstochtjes maak. Zo'n mooie dag krijgt nog een extra gouden randje als ik zie hoezeer (ook) Zoogle geniet. Hij is een geboren wandelaar. Hij past dus ook op dit gebied als de deksel op de pot.

Hier dan toch nog een paar (Live)-foto's van het optreden van Cat Stevens.

 

 

 

 

Het concert is voorbij! Donderdag 14.30 uur brachten we eerst Zoogle naar zijn favoriete oppas. Vrijdag om 13.00 uur zou ik Zoogle terugzien. Gelukkig!! Daarna gingen mijn PGB-hulp en ik richting Oberhausen, 90 km verderop! Om 15.30 uur stond de auto in de parkeergarage van CentrO (Het grootste winkelcentrum van Europa.) We waren met opzet zo vroeg vertrokken, zodat we nog uitgebreid konden rondkijken en winkelen.

 

Alhoewel ik er niets gekocht heb vond ik de Beren-workshop het leukst. Je kunt er zelf een beer samenstellen. Nieuwsgierig, kijk op deze site. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat een dagje uit, niet compleet is zonder ook lekker te eten. We hebben onze toevlucht genomen tot een Wok & Grill-Restaurant. Mmmmmmmmmmm, wat was het lekker!!

Toen werd het tijd naar de König-Pilsner-Arena te gaan, want daar zou het concert plaatsvinden. Het lag vlak bij CentrO, dus wij dachten dat we er dus ook zo zouden zijn.

Maar soms pakt het toch weleens een beetje anders uit. Alhoewel de Arena er vlakbij lag, was er aan rolstoeler niet echt gedacht. Om er te komen, zo kwamen we er na veel vragen en zoeken achter.(Bewegwijzeringsbordjes waren niet te vinden), moesten we via een lang slingerend en steil pad omhoog lopen/geduwd worden. Eenmaal boven werden ons kaartje en de inhoud van onze tassen gecontroleerd.   Daarna konden we doorlopen naar een tribune speciaal voor rolstoelers en hun begeleiders. (Op de een of andere manier heb ik altijd een beetje een hekel aan dit woord BEGELEIDERS.) Gehandicapten gaan blijkbaar nooit uit met hun goede vrienden of kennissen, maar altijd met hun begeleiders.   Dit even terzijde.

 

Wat was het een mooi concert. Heb er met volle teugen van genoten!! Wat heb ik een   bewondering voor deze man. 64 jaar en dan nog zo goed zingen. Petje af hoor!!

 

Helaas heb ik geen goede foto's kunnen maken. Misschien zijn de filmpjes van mijn PGB-hulp wel gelukt. Mocht dat zo zijn dan krijgen jullie ze nog te zien in een volgend log. Beloofd !!

 

Om 22.45 uur, was het na 2 toegiften was het dan echt voorbij. Op de terugweg, in in auto nog even zijn nieuwste CD gedraaid. De onderstaande video's (muziek dus) komen van deze CD

 

Vandaag is het zover! Over tweeënhalf uur vertrek ik naar Oberhausen, waar om 20.00 uur het concert van Cat Stevens begint. Wat heb ik er zin in!!1 Het wordt vast fantastisch!

 

Zoogle gaat niet mee, hij zal straks naar zijn favoriete oppas gaan. Hij heeft het daar altijd goed naar z'n zin, maar wat wil je ook, samen met 3 hondenvriendjes en allerlei knaagdieren. (Zoogle verdraagt zich ondertussen   goed met al dat kleine grut) Hij zal daar blijven tot morgen vroeg, dan gaat hij nog een paar uurtjes naar de trimster en morgen om ongeveer 13.00 uur zal ik hem dan geplukt en wel terug zien.

 

Nu ik zo lang zonder Zoogle zal zijn, merk ik hoezeer we met elkaar vergroeid zijn. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar o wat zal ik hem missen. Ik verheug me dus ook erg op morgen, want dan is mijn kleine grijze kereltje weer bij mij!!!

 

Maar nu eerst genieten van vandaag!!!!

Verslag volgt!

Omdat het niet meer zo heel lang duurt voordat we samen de rolstoel4daagse gaan doen, is het voor vrouwtje extra belangrijk dat niet alleen wij maar ook haar handbike in top-conditie is. Daarom is ze al enkele weken geleden begonnen om te regelen dat haar fiets er weer picco-bello komt uit te zien. Een likje verf/lak op de verroeste voorvork, een beetje olie tussen alle beweegbare delen etc, etc. Om de voorvork te kunnen bijwerken moesten de ketting en het wiel eraf. Al je klaar bent met die werkzaamheden is het belangrijk dat alles weer precies zo komt te zitten als voorheen. Zit de ketting te los, dan bestaat de kans dat hij eraf loopt en dat is levensgevaarlijk, want als de ketting eraf loopt kan vrouwtje niet meer remmen. Zit de ketting te strak dan gaat het fietsen erg zwaar en zit waarschijnlijk het stuur te hoog. En dat is weer slecht voor haar schouders. alles hangt met elkaar samen.

 

De ketting zat na het lakken inderdaad te los, dus enkele dagen later werd hij gespannen, daardoor zat het stuur weer te hoog. Door het vele biken was de ketting uitgerekt. Ook was door onoplettendheid van de monteur het stuur scheef in het stuurpen gat gemonteerd. Vrouwtje trapte rechtuit maar ging linksaf. Gelukkig kwam de monteur na een beetje aandringen nog diezelfde dag terug om de fout te herstellen. Feit bleef dat het stuur nog steeds te hoog stond en dit door de firma niet graag werd verholpen. Ü fietst toch mevrouw" Vrouwtje had het even helemaal gehad!! Vooral omdat alles ondertussen pijn begon te doen, schouders, polsen en rug.

 

Vrouwtje besloot in de aanval te gaan! Deze week heeft ze vakantie, en.........ze had wel zin in een stedentripje. Dus waarom niet het nuttige met het aangename verenigen? De keus was snel gemaakt. Het werd een dagje Den Bosch, met een tussenstop in Ammerzoden. (Daar staat het bedrijf waar ze de handbike van vrouwtje hebben gemaakt.)  

 

 

 

Gelukkig hadden ze bij dat bedrijf gisteren tijd om vrouwtjes klacht eens grondig te onderzoeken. Dit behoorde bij de service en was dus kosteloos. Dus gisterenmorgen zaten we voor negen uur al in de trein naar Den Bosch. Wat zijn die Lint-treinen toch leuk, zo kon ik mijn hobby "naar buiten kijken" weer uitoefenen.We zaten op het balkon en de deuren zijn bijna helemaal van glas. Wat wil je nog meer.

 

 

 

We waren om 10.45 uur in den Bosch. Valys zou aan de achterkant van het station komen, om ons op te halen. Maar alles wat er kwam geen taxi. Na een half uur wachten (De maximale wachttijd) besloot vrouwtje maar eens te bellen. De taxi bleek aan de voorkant te staan. (Foute informatie overdracht) uiteindelijk waren we rond 11.45 uur in Ammerzoden, waar vrouwtje heel goed en vakkundig werd geholpen. Wel kwamen ze er achter dat er eigenlijk een nieuw voorwiel in moest. Die was door het vele biken echt bezig met z'n laatste rondjes.

 

Een nieuwe wiel erin zetten, dat konden ze niet zomaar doen. Daarvoor moest vrouwtje eerst het reparatiebedrijf in Doetinchem van dit mankement op de hoogte stellen, bij goedkeuring tot reparatie, moest er dan een wiel besteld worden bij het bedrijf waar vrouwtje en ik nu waren en daarna zou het wiel er door het bedrijf in Doetinchem op gemonteerd worden. Om dat te kunnen doen zou de ketting er weer af moeten en het stuur weer naar beneden (Had vrouwtje dat al niet eerder meegemaakt???) Na montage van het wiel moest alles weer goed gezet worden. (Zou dat wel goed gaan.) Enigszins geïrriteerd namen we afscheid en fietsten richting Den Bosch. Vrouwtje had besloten de terugweg te gaan fietsen. 10 km. is te doen en een goede training voor de 4daagse.

 

Op de een of andere manier was vrouwtje er niet helemaal bij. Plotseling stopte ze, pakte har mobiele telefoon en belde het reparatiebedrijf in Doetinchem. Ze schilderde de situatie en vroeg of het mogelijk was, het kapotte wiel te ter plaatse te mogen laten vervangen. En alhoewel het niet de gewoonte was, kreeg ze na veel vijven en zessen en heen en weer gepraat toestemming.

 

We hadden al een kilometer afgelegd, maar vrouwtje was zo blij, dat haar dat niets uitmaakte, met een glimlach op haar gezicht, kwamen we weer aan bij het handbike-bedrijf. Ook zij waren ondertussen op de hoogte gesteld. Haar bike werd afgekoppeld en voorzien van een nieuw wiel. Hij reed weer als een zonnetje. Ondertussen was het te laat om nog helemaal naar Den Bosch te fietsen, dus vrouwtje had tijdens het monteren van het wiel een taxi gebeld. Deze taxi, zou ons weer naar het station brengen. We gingen nog niet naar huis hoor! Vanaf daar gingen we nog even de stad in. Want.......in den Bosch moet je een "Bossche bol" eten.

 

 

 

Ook at ze nog een warme maaltijd, want vrouwtje kent zichzelf , als ze laat thuiskomt, heeft ze geen zin meer om te koken.

 

 

 

 

 

Om 18.44 uur stapten we weer op de trein naar Doetinchem. Ik had me weer goed gedragen, vond ze.En al zeg ik het zelf, ik heb ook erg m'n best gedaan. We waren om 21.00 uur weer thuis. We waren moe maar voldaan en nadat ik vrouwtje nog bij wat dingetjes geholpen had, vielen we samen als een blok in slaap.

Gisteren heb ik voor de derde keer gewandeld voor "Hulphond Nederland".Samen met Linda en Gamba een kruising Engelse/Amerikaanse Stefford vertrokken we naar Bussloo. Wat hadden we mooi weer. Dit jaar is het aantal honden wat meegewandeld heeft weer meer dan vorig jaar. In 2010 liepen er 1605 honden met hun baasjes mee. Dit jaar waren het er 1652 . Het waren er niet zoveel meer, maar wie het kleine niet eert is het grote niet weert zullen we maar zeggen. Helaas heb ik geen eigen foto's kunnen maken, maar ik kan jullie toch mee laten genieten.

 

   

Altijd belangrijk om te weten waar je heen moet.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Allemaal over de brug

 

 

 

 

 

 

Hij kletste alle demo's aan elkaar.

 

 

 

 

 

Dog-frisbee

 

 

 

 

 

 

Dit is de opbrengst van de derde "Wandelen voor Hulphond."Het bedrag is samengesteld uit het inschrijfgeld van 2,50 euro per hond.Dat bedrag is verdubbeld door Royal Canin + de andere giften die gedoneerd zijn.

Ik woon in een appartementencomplex, waar ik, als er mensen beneden aanbellen, ze te woord kan staan en de benedendeur kan openen d.m.v. een intercomsysteem en een daarin ingebouwde knop voor de deur. Dit werkt niet slecht, maar........ als ik uit mijn rolstoel val   en ik telefonisch hulp heb ingeschakeld, want Zoogle kan de telefoon brengen. Kan ik de benedendeur niet openen voor mijn "redder". Tot nu toe moet diegene bij iemand anders in de flat aanbellen om binnen te komen. De voordeur boven maakt Zoogle dan open. Ik kan van geluk spreken dat dit senario gelukkig nog niet vaak is voorgekomen. Ook komt het voor dat ik net op het toilet, zit als beneden de bel gaat. Aangezien ik niet de snelste ben, is diegene vaak al vertrokken voordat ik de deur kan openen. Gelukkig ben ik niet vaak ziek, maar voor het geval dat, heb ik als de bel gaat, ook dan een groot probleem.

 

Zoals de trouwe lezers van dit blog weten, was ik in februari bij een vriendin in Brunssum. Zij vertelde mij, dat ze haar intercom en deur kon bedienen door middel van haar dect-telefoon.(Domotica) Dit was de oplossing voor mijn probleem. Dus......... heb ik veel telefoontjes gepleegd met de WMO-winkel, Mee Oost-Gelderland en de woningbouwvereniging.   Zij begrepen als enige wat ik bedoelde en stuurden me door naar Ulft. Daar staat een Service-Woning, van een bedrijf met de naam   "Arc en ciel". Dit bedrijf is gespecialiseerd in individuele aanpassingen voor ouden en gehandicapten, waaronder ook domotica. Vandaag ben ik in deze Service-woning gaan kijken. Je begint er echt van te kwijlen als je alles ziet.

Afgesproken wordt, dat we (Ergotherapeute, Arc en ciel"en ik) binnenkort bij mij thuis het   één en ander doorspreken en bekijken, Samen gaan we een brief opstellen voor de gemeente, met daarin de reden waarom ik in aanmerking zou moeten komen voor dit stukje techniek. Hopelijk is de gemeente het eens met onze argumenten en vergoeden ze dit. We wachten af.

 

Vanmiddag   moest ik werken, ook in Ulft. Nou ja werken. Het voelt niet zo hoor. Ik heb er na 12/13 jaar nog steeds heel veel plezier in, buitenlanders onze mooi taal te leren.

 

 

 

 

Mijn werkplek

Omdat het zondag Pasen is, had mijn collega een paasspel in elkaar gezet, wat we het laatste uur hebben gespeeld. Ik mocht de score bijhouden en jury zijn. Ze hebben allemaal goed hun best gedaan. Hier een impressie!!! Bedankt allemaal, dat ik een paar foto's op de site mocht zetten!

 

 

 

Hier ben ik druk bezig de score bij te houden en Zoogle ligt rustig naast me. Zoogle moet tijdens mijn werk altijd aan de lijn, want veel van de leerlingen zijn niet echt dol op honden. Sommige zijn bang en anderen vinden het onrein of gewoon vies. Om ze tegemoet te komen, moet Zoogle dus aan de lijn. Ik heb niet het idee dat hij dat een probleem vind.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoogle vond dit niet zo'n succes, maar het is wel een leuke foto!

In mijn vorige blog vertelde Zoogle, dat ik een knooppuntenwandeling had uitgezet voor afgelopen zondag. Ik heb de wandeling niet alleen uitgezet maar we hebben hem ook samen gereden/gelopen. Van Doetinchem over Hummelo, Laag-Keppel en via het fietspad langs de Oude-IJssel terug (Iets meer dan 15 km.) Wat hebben we genoten. Als Zoogle geniet heeft hij altijd een soort glimlach op z'n gezicht. En van zo'n glimlach krijg ik ook een glimlach op m'n gezicht.

 

 

 

 

Zoogle heeft zich ook dit keer uitstekend gedragen. Behalve één keer. Hij besloot ongeoorloofd de zeer rustige weg over te steken en links verder te lopen. Hij weet dat dat niet mag! Er kwam toen net een echtpaar rustig aanfietsen. De vrouw riep: "Wat een slecht opgevoede hulphond, hij moet nodig terug naar school. Ik dacht dat hulphonden altijd luisterden!!!!" Waarom denken sommige mensen toch altijd, dat hulphonden robots zijn en nooit eens een foutje maken?! Tien seconden later liep Zoogle nl. weer netjes rechts verder.

 

Zelf ben ik deze dag ook (burgelijk) ongehoorzaam geweest. Aan het begin van het fietspad langs de Oude IJssel stond een bord "verboden voor honden".

 

 

 

Op de één of andere manier had ik toen net een groot vuiltje in m'n ogen en heb het niet gezien. Wel heb ik Zoogle daar aangelijnd en ben zo het fietspad afgereden. En goed compromis vond ik.

 

Op "Sportpark Zuid" (bijna thuis) liet Zoogle zich weer van z'n beste kant zien. Ondertussen liep Zoogle weer los rechts naast me. Links liep een grote Duitse herder aangelijnd. Omdat ik weet hoe moeilijk Zoogle het dan vindt   rechts naast me te blijven lopen en niet de straat over te steken om de vriendelijke hond te begroeten, was ik trots op 'm dat hij, na een streng uitgesproken "uh"   netjes ging zitten en de hond voorbij liet lopen.  

 

Het was een dag om met plezier op terug te kijken.

 

 

********

 

Maandag was het evenals zondag een mooie dag. Echt een dag om naar "Stroombroek" te gaan. Dit keer gingen we niet wandelen maar met de taxi. Ook dit keer genoten we met volle teugen. Wandelen rond "Het Braamse Gat", uitgebreid pootjebaden en spelen met andere honden op het hondestrandje. Zoogle's glimlach verscheen weer op z'n gezicht. Wat een plezier had m'm kereltje. Daarna nog even samen gekeken naar de waterskiërs en wake-boarders. De één lukte het wat beter dan de ander, maar leuk was het in ieder geval. Vooral met wat lekkers te eten en te drinken erbij. Daarna weer met de taxi terug naar huis.

 

 

 

 

 

 

's Avonds hadden we onze eerste officiële demo. Enige weken geleden werd ik gebeld door "Hulphond Nederland" met de vraag of ik op 18 april een demo wilde geven voor de plattelandsvrouwen van Varsseveld samen met iemand die al jarenlang gastgezin is voor de stichting. Ik heb "ja" gezegd. En wat ging het goed en wat was het leuk. Ik heb er echt van genoten. Voor herhaling vatbaar zullen we maar zeggen. Bedankt Wil en plattelandsvrouwen voor de geslaagde avond.

 

Woensdag was het tijd om voor de eerste keer sinds lange tijd weer eens naar Emmerich te gaan. Lekker genieten op een terrasje aan de Rijn. Maar eerst nog even boodschappen doen bij m'n favoriete drogist. Alles is daar zo lekker goedkoop en van goede kwaliteit. Deodorant, Douchecrème, Zonnebrandcrème, etc, etc,   Daarna met een boek op een terras aan de Rijn. Wat wil je nog meer. Zoogle heeft lekker in de schaduw gelegen onder een stoel, met een bakje water. Weer een dag om te onthouden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hè, hè, daar zijn we weer! Zoals de titel al zegt, vrouwtje en ik hadden het druk. Druk met alles en niets. Het trainen voor de rolstoel4daagse is alweer in volle gang. twee keer op en neer naar Zelhem via de snelste route. (langs de grote weg dus) en één keer binnendoor. Dat was leuk joh. Ik mocht bijna de hele weg loslopen. Ondertussen heb ik wel door, dat als ik goed luister, als vrouwtje me roept, het feest lekker lang duurt. Dus...........ik heb mijn oren goed open gezet en kwam iedere keer, als vrouwtje me riep. Ik ben maar 1 keer in de fout gegaan. Ik werd op de terugweg door 3 jonge soortgenoten uitgenodigd om samen te spelen. Helaas kon ik de verleiding niet weerstaan en ben met ze meegegaan. Vrouwtje reed, na  één keer roepen, stoïcijns door. Daar schrok ik toch wel een beetje van. En ondanks dat mij regelmatig de pas werd afgesneden, door dat jonge grut, slaagde ik erin mijn belagers te ontkomen en in gestrekte galop naar vrouwtje toe te rennen. Zonder haar is het toch maar niets. De rest van de rit naar huis gedroeg ik me weer perfect. De terugreis duurde iets langer dan gedacht. Ja, ja, mijn vrouwtje heeft een iet wat onderontwikkeld richtingsgevoel. In plaats van 15 km, hebben we wel 20 km gelopen/gefietst. Best wel ver, maar ik was nog niet echt moe hoor. Ik heb gewoon, o sorry, wij hebben gewoon een goede conditie. Oeps, de eerlijkheid gebied mij te zeggen, dat ik NOG iets heb gedaan waar vrouwtje niet echt blij van werd. Namelijk..........lekker rollen in de koeiepoep HEERLIJK! Vrouwtje was dit keer nog minder vrolijk dan anders, want........... ik rolde in de poep met mijn tuigje aan. Sorry vrouwtje!

 

 

 

 

*********

 

BEROEMD???

Zou ik dan toch nog een keer beroemd worden? Vrouwtje heeft bij haar lievelingswinkel, de Hema, een fototas laten maken. Op de klep sta ik, relaxed en gelukkig! Tjonge, wat kan een hond gelukkig zijn!!! Ik had altijd al het idee, dat we in Doetinchem inmiddels een bekend en graag gezien koppel zijn. Maar sinds vrouwtje een tas met mijn beeltenis achter aan haar rolstoel heeft hangen, stappen sommigen zelfs van hun fiets om de foto en de tekst goed te kunnen bekijken. Zou ik dan toch..........?

 

 

 

 

*********

 

Woensdag vierde een vriendin van vrouwtje haar verjaardag. Ze woont samen met haar vriend in Weh l(8 km.van Doetinchem) Deze vriendin heeft vrouwtje 18 januari 2008 met de auto naar de trainingslocatie van Hulphond Nederland gebracht. Op die dag begon onze, toen nog, (onzekere) samenwerking. Het is allemaal goed gekomen, zoals jullie weten. Ze volgt ons wel en wee nog altijd met veel interesse.

 

Aangezien het woensdag ook mooi weer was, besloot vrouwtje, dat we in ieder geval de heenweg zouden gaan lopen/fietsen. Het was best een lekkere wandeling. Misschien iets te veel wind. Het was weer erg gezellig. Ik eerst lekker op ontdekkingstocht door het huis en   toen vrouwtje het genoeg vond lekker relaxen en uitrusten. Misschien moest ik   nog wel terug lopen. Bij vrouwtje weet je het nooit. Vrouwtje genoot van een lekker gebakje en wat kleine versnaperingen. Zag er wel lekker uit, maar ik krijg nooit wat! Arme ik!!!

 

Omdat we op de terugweg de wind helemaal voor zouden hebben, besloot vrouwtje toch maar met de regio-taxi naar huis te gaan, temeer omdat rond 18.00 uur Annelies zou komen. Zij is vrouwtjes borstelmaatje of beter gezegd, mijn borstelmaatje. Zij zorgt er voor dat ik er altijd tip top uitzie of weer uit ga zien.

Fietsroute via knooppunten

Collectehuisjes, wat zijn dat nu weer? Nou, dat zijn collectebussen in de vorm van hondenhuisjes.

 

 

 

Enige weken geleden vond ik, dat het eens tijd werd dat (ook) ik wat ging doen voor "Hulphond Nederland."

 

Dus ben ik op een zonnige maandagmiddag een paar detaillisten langs gegaan om te vragen of bij hun op de toonbank voor onbepaalde tijd een collectehuisje voor "Hulphond Nederland" mocht komen te staan. Mede dankzij Zoogle's woordloze overredingskracht, waren vier winkels/horecabedrijven bereid een huisje op hun   toonbank neer te zetten. Afgesproken is, dat ik ze minimaal één keer per half jaar kom legen. Mocht het eerder nodig zijn, dan is een telefoontje voldoende.

 

Gisteren zijn de huisje via de post bij me aangekomen. En in de de loop van deze week hoop ik ze te plaatsen, hopend op een goede opbrengst.

Gisteren ben ik met mijn vrouwtje naar een clinic rolstoeltennis geweest. TC-Zuid wil binnenkort rolstoeltennis aanbieden voor ieder die dit wil.  

 

 

 

Esther Vergeer Olympisch kampioen rolstoeltennis en een collega verzorgden de clinc.

Alleen dat vervelende applaudisseren, dat moesten ze afschaffen. Ik raak er helemaal van van m'n appropos. Al moet ik zeggen, dat na mate de middag vorderde, ik langzaam immuun begon te worden voor het applaus. En goede training dus, vond vrouwtje.

 

Vrouwtje heeft zelf niet meegedaan aan de clinic. Door haar spasme zou het meer een

 

clownsact worden, vond ze.

 

Maar ook zij vond kijken erg leuk. Helemaal omdat het zo'n mooi weer was. Ik mocht zelfs haar jas uit trekken. Zo lekker warm was het.

Mijn broer vierde vrijdag zijn verjaardag. Het was erg gezellig. Op die avond werden nog een paar foto's gemaakt. En.......het kan niet anders, die moeten op m'n site.

 

 

 

 

In juni naar mijn favoriete hondenfluisteraar, dan in juli meedoen aan de rolstoelvierdaagse en 12 mei (roffel, roffel, roffel) naar een concert van Cat Stevens in Oberhausen. Helemaal te gek.

 

Een paar weken geleden zag ik een reclamespotje van zijn concert wat hij in de Rotterdam ArenA zou geven op TV. Daar wil ik heen dacht ik. Het is misschien de laatste keer dat hij concerten geeft. Want Cat Stevens is ondertussen al 64.Dit even tussendoor.

 

Na enig speurwerk op internet, stelde ik vast dat dat een kaartje voor zijn concert niet goedkoop was. Wilde ik alles nog een beetje goed willen zien dan liep het aardig in de papieren. 90 euro was niets. En dan ook nog de reis er naar toe en weer terug. Nog een groter probleem. Toen mijn broer van mijn voornemen hoorde bood hij aan, me 's avond op te halen. (Wat een schat is hij toch ook!) Alles afwegend besloot ik ondanks dit genereuze aanbod niet te gaan.

 

Maar............niets is zo veranderlijk als de mens. Zo ook ik. Ik kwam erachter dat Cat Stevens ook een concert gaf in Oberhausen. En na het voeren van een informatief telefoontje, besloot ik in Oberhausen het concert bij te wonen.......want omdat ik rolstoelgebruiker ben, mocht ik   voor 68,00 euro (dat waren de goedkoopste kaartjes) op een plek zitten waar normaal de kaartprijzen zo rond de 100 euro liggen. en als klap op de vuurpijl mocht er ook nog gratis een begeleider mee. Dat was even een meevaller!

 

Gelukkig had ik snel iemand gevonden die GRAAG gratis mee wilde, want ook zij houdt van Cat Stevens' muziek. Een fijne bijkomstigheid is ook nog, dat zij auto kan rijden en het "vervoersprobleem" hierbij dus ook is opgelost. Wat ben ik toch een geluksvogel!!!!

 

Nu alleen nog voor een avondje oppas regelen voor Zoogle. Dat gaat vast wel lukken.

 

Cat Stevens in zijn jonge jaren

 

  Cat Stevens (nu)

 

 

Hier ook nog 3 muziekvideo's van hem.

 

 

 

Vanmiddag ben ik met mijn vrouwtje mee geweest naar de bloedbank.Vanaf dit jaar geeft mijn vrouwtje  één keer per jaar bloed. Daarvoor deed ze het ook al heel wat jaartjes twee keer per jaar, maar door de verandering van de regels omtrent de manier van bloedgeven, (vroeger kon ze in haar rolstoel bloedgeven, maar nu is ze verplicht op zo'n luie stoel plaats te nemen.) Dat is voor mijn vrouwtje zo vermoeiend, dat ze besloten heeft het tot één keer per jaar terug te brengen. Voor mijn vrouwtje is helemaal stoppen nl. geen optie, daarvoor vindt ze het een veel te goed doel.

 

Ook ik mag dus mee, maar............. ik mag niet helemaal tot in de afname-ruimte. Ik moet wachten aan de receptie van de bloedbank. Hoewel ik mijn vrouwtje dan nog steeds kan zien, (en het steeds een beetje beter gaat), vind ik het toch nog wel moeilijk om rustig te blijven. Als eerste is iedereen aan mijn vrouwtje aan het trekken en duwen en daar houd ik helemaal niet van en als tweede wil ik zo graag bij haar zijn, want zeg nou zelf, daar ben ik toch ook voor in de wieg gelegd? Of niet soms? Maar desalniettemin waren ze heel tevreden met mij. Ik was al erg vooruit gegaan.

 

Ze hebben zelfs op verzoek van mijn vrouwtje een paar foto's van ons allebei gemaakt. Al moet ik zeggen dat ik over die foto's waar ik op sta niet helemaal tevreden ben.   Op de een of andere manier gooide mijn reflecterende tuig roet in het eten. Maar goed, oordeel zelf.

 

 

Vandaar die ene arm zonder vest.

 

 

Hier ligt ze op die grote luie stoel met een naald in haar arm.
Gelukkig mocht hij er na 7 minuten alweer uit. Zo snel had ze een halve liter gegeven.

 

"Vastgeketend" aan de tafelpoot bij de receptie

 

 

 En hier, hè, hè, lig ik weer tevreden, blij en heel gelukkig aan de stoel van mijn vrouwtje.

Ja, jullie lezen het goed vandaag 15 februari ben ik jarig. Vandaag vier ik mijn eerste lustrum! 5 jaar alweer. de tijd vliegt! Toen ik 7 weken oud was begon mijn leven als hulphond. Eerst 14 maanden bij het gastgezin, toen 6 maanden naar school en nu alweer 3 jaar bij mijn vrouwtje.Wat is er veel gebeurd.

 

Vanwege deze bijzondere dag, heb ik mijn vrouwtje gevraagd me te helpen, om vandaag nog meer als anders, het heertje te mogen uithangen. Als ik naar de trimster ben geweest, word ik ook al vaak "heertje"genoemd, maar vandaag wilde ik er graag een schepje bovenop doen. Als ik het niet te erg zou maken, was mijn vrouwtje (zoals hierboven al genoemd) bereid me te helpen.

Wat is het toch moeilijk, om te kiezen hoe ik vandaag wil rondlopen. Uiteindelijk heb ik alles één voor één aan laten doen en van alles met volle teugen genoten. Vrouwtje heeft er mooie foto's van gemaakt.

 

 

Gedistingeerd, chic. Kak misschien, maar wel een heer!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Bijna 4 weken later dan gepland is Zoogle vandaag opgehaald om getrimd te worden. Vandaag was zijn vacht rijp genoeg om te plukken.

 

Zoals de titel al zegt: Gewoon wat foto's. En voor diegenen die dachten dat Zoogle ondertussen wel wat minder haar zou hebben. De trimster is al twee keer geweest om Zoogle mee te nemen naar haar trimsalon, maar nog steeds was zijn vacht niet rijp genoeg om deze pijnloos te kunnen plukken. Misschien lukt het morgen.

 

 

Wat......ehh..... alweer op de foto.

 

Mijn favoriete "hondenfluisteraar" is Martin Rütter Het is een Duitse "hondenfluisteraar". Op de Duitse tv laat hij elke week zijn visie op het trainen van honden zien. Als het weer wat warmer wordt ben ik uitgenodigd op een van zijn hondenscholen in Duisburg.Daar verheug ik me al erg op!

 

 

Martin Rütter met  één van zijn eigen honden

Enkele weken geleden vond ik een uitnodiging in mijn mailbox voor een "hondecongres" in Bochum. Op het congres zal uitgebreid gesproken worden over de communicatie tussen mens en hond   enz, enz. Na lang wikken en wegen heb ik besloten erheen te gaan, maar.............. , honden waren niet toegestaan op het congres. Dan maar even een mailtje eraan wagen en na niet al te lange tijd, kreeg ik ook een mailtje terug, met daarin het antwoord: ZOOGLE MOCHT MEE!!!

 

Het congres vindt plaats op 19 juni 2011 en begint om 10.00 uur. Beetje vroeg voor iemand die vanuit Nederland moet komen. Er zit dus niets anders op dan al een dagje eerder naar Bochum te gaan, maar als je een dagje eerder gaat, heb je een slaapplaats nodig.  

 

Ik heb goede ervaringen met Duitse jeugdherbergen. Binnen een kwartier had ik dus ook een slaapplek geregeld voor zowel mijzelf als voor Zoogle. De slaapplek voor Zoogle had nog wel wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk gingen ze overstag. (Jammer dat je er altijd zo voor moet vechten!!) Het congrescentrum   is met de S-Bahn goed te bereiken (10 minuten) Uit ervaring weet ik dat de S-Bahnen in NRW goed toegankelijk zijn voor rolstoelers. Dus op papier kan er niets mis gaan.

 

Het congres duurt tot 18.30 uur. Ik heb dus nog voldoende tijd om terug te komen naar Nederland. Uit en thuis duurt de reis zo'n 2 uur. O ja, en voor de inwendige mens wordt gezorgd.

 

Te zijner tijd, volgt er natuurlijk een uitgebreid verslag!!

PS: Dit hondencongres wordt overigens ook geleid door Martin Rütter!!

Al enkele maanden probeer ik wat kilootjes kwijt te raken. Om een stok achter de deur te hebben, heb ik een diëtiste ingeschakeld om mij daarbij te ondersteunen. Om om de zoveel tijd te kunnen wegen, en te zien hoeveel eraf cq, erbij is gekomen, moet ik naar een zorghotel bij ons in de buurt. Ze hebben daar een weegschaal waar je met rolstoel en al op kunt. De eerste keer moest ik even uit mijn rolstoel en werd de rolstoel alleen op de weegschaal   gezet. Nadat bekend was hoeveel m'n rolstoel woog., Kon ik weer gaan zitten in m'n rolstoel en reed ik de weegschaal op.Van het het totaalgewicht wordt het gewicht van de rolstoel afgetrokken en........ zie daar, mijn gewicht is bekend.

 

Vanmiddag was het weer tijd om er heen te gaan, want morgen heb ik een afspraak met mijn diëtiste. En...............hoera, ik was 2,5 kg afgevallen. Het gaat niet snel, maar het gaat toch maar..................!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag ziet Zoogle de zaken weer wat "helderder". Dan wordt hij geplukt.

Het was gisteren eigenlijk een dag om een feestje te vieren. Maar ondanks dat ik er een paar dagen geleden nog aan gedacht heb, was het me gisteren totaal ontschoten. Niet iedereen was het vergeten hoor! Nee, Zoogle's gastgezin had er wel aan gedacht. Gisteren waren Zoogle en ik drie jaar bij elkaar. Wat ben ik blij met mijn grijze teddybeertje. Ik zou me een leven zonder Zoogle niet meer kunnen voorstellen.   Zoogle is altijd vrolijk, de grootste knuffelkont van Doetinchem, de trooster in minder leuke tijden, maar..... hij kan ook samen met me gelukkig zijn. En niet te vergeten werken!!! Zoogle loopt overal warm voor. Zoogle's motto is: Alles is leuk zolang mijn vrouwtje er maar bij is. Zolang mijn vrouwtje erbij is, ben ik nergens bang voor, want vrouwtje zal wel weten, dat het goed gaat. Ik heb niet ALTIJD zin om te werken, maar met een beetje overredingskracht, doe ik het toch, zelfs met en kwispelend staartje en en heen en weer schuddend achterwerk.

 

Dit was de kaart die wij van Zoogle's gastgezin kregen. BEDANKT Margré!!!

Enige tijd geleden, vertelde ik, dat Hulphond Nederland na rijp beraad had besloten, dat ook mijn zelf gekochte tuigjes in aanmerking zouden komen voor omlabeling i.v.m. de naamsverandering. In princioe kwamen nl. alleen de tuigjes van Hulphond Nederland zelf daarvoor in aanmerking.

 

Maar nu dus ook mijn zelf gekochte! Vandaag na bijna 2 maanden lagen mijn/Zoogle's tuigen weer in mijn brievenbus. Ze zijn best mooi geworden vind ik.

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoals de meeste lezers wel weten, doe ik al vele jaren aan paardrijden. Op m'n 12de ben ik ermee begonnen en met een onderbreking van drie jaar doe ik dat dus nu nog steeds. Behoor samen met nog een paar ruiters tot de vaste kern van de vereniging. (SPG- de Achterhoek) De oudje zullen we maar zeggen.

Gisteren hadden we een klein feestje in "Het Witte Paard" in Ziewent. Onze vereniging en een vereniging uit Lichtenvoorde hadden bestloten de handen ineen te slaan en verder te gaan als  één vereniging. En dit moest natuurlijk gevierd worden. Ook werden de ruiters van Lichtenvoorde aan ons voorgesteld en welkom geheten.

 

Bij zo'n feestelijke gebeurtenis mogen foto's niet ontbreken. Hier komen ze:

 

 

 

 

 

 

 

Wat een knuffelkont is die Zoogle.

 

Een van onze leden zorgde voor een sfeerverhogend muziekje

 

 

 

Mijn instructrice (onder het zadel) met haar dochtertje




Zoogle en ik met op de achtergrond (met grijze trui en kalend hoofd) mijn men-instructeur.

Eindelijk, ik ben er (bijna) van af! Waar van af? Nou, een paar weken voor Kerst voelde ik me ziek en was ik zwaar verkouden. Na een week was de werkelijke verkoudheid eigenlijk over, maar...... ik bleef maar hoesten. Alleen   overdag hoor, 's nachts had ik nergens last van. Dat was voor mij het teken, dat ik dus niet echt verkouden was, want als je verkouden bent hoest je ook 's nachts. (denk ik.) Dit patroon van overdag hoesten en 's nachts lekker rustig slapen, herkende ik van een paar jaar geleden. Een paar jaar geleden, had ik 3 lieve cavia's.

 

 

 

Omdat ik ook toen maar bleef hoesten, heb ik ten einde raad mijn cavia's, met pijn in m'n hart, geschonken aan een zorgboerderij. Zo hadden ze nog   een fijn leven, en maakten ze andere mensen hopelijk blij en gelukkig. Mijn cavia's waren alle 3 al best wel oud, dus in een asiel, hadden ze maar een kleine kans opgehaald te worden. De huisarts vermoedde een cavia of hooi allergie. Zoiets kun je in de loop der jaren ontwikkelen. Na onderzoek, kwam weliswaar niets aan het licht, maar zo kon het ook niet langer. Niets hielp!!

 

 

 

En wonder boven wonder, langzaam werd het hoesten minder en na twee weken hoestte ik niet meer. Dan waren de boosdoeners dus de cavia´s. (dacht ik)  

 

De jaren daarna had ik geen last meer, tot een paar weken geleden dezelfde klachten zich na een verkoudheid weer openbaarden. Het eerste wat in mij opkwam was...................... Het zal toch niet waar zijn. Ik ben toch niet allergisch voor Zoogle. Dat zou een ramp zijn!!!

 

Tussen Kerst en Nieuwjaar was een goede vriend uit Duitsland bij me op bezoek. Ik vertelde hem over mijn klachten en van mijn angst allergisch te zijn voor Zoogle. nadat hij naar mijn verhaal had geluisterd, opperde hij: " Misschien is je huis wel te droog, dan kun je ook zulke klachten krijgen, in het bijzonder na een verkoudheid. Je keel wordt door het hoesten droog en als je huis dan ook nog te droog is, blijf je hoesten, ook als je verkoudheid al over is. Heb je weleens gemeten hoe droog of hoe vochtig je huis is?" Dat had ik nog nooit gedaan.

 

 

De hygrometer

Een hygrometer bracht licht in de duisternis. Inderdaad, mijn huis was veel te droog. De relatieve vochtigheid in mijn huis lag tussen de 26-33%. Veeeeeel te weinig!   Voor een gezond leefklimaat, moet de relatieve vochtigheid tussen de 40 en 60% liggen.

 

Hoe kreeg ik de vochtigheid in mijn huis omhoog? Bakjes water aan de verwarming, natte handdoeken over de verwarming hangen, koken zonder de wasemkap in te schakelen, voldoende ventileren. Al deze dingen heb ik geprobeerd, maar alles zette onvoldoende zoden aan de dijk.

 

Dan maar een luchtbevochtiger. Na een beetje op internet te hebben gesurft, vond ik er  één die aan m'n wensen voldeed en betaalbaar was.  

 

 

De luchtbevochtiger

 

Het is er ééntje zonder hygrostaat. (Een hygrostaat werkt net zo als een tijdschakelklok. Een hygrogaat meet de vochtigheid in een ruimte en als het gewenste vochtigheidspersentage is bereikt, schakelt de luchtbevochtiger automatisch uit) Dat spaart stroom en zorgt ervoor dat de ruimte niet té vochtig wordt. Deze luchtbevochtiger bevatte dus geen hygrostaat. Ingebouwde hygrostaten zijn nogal storingsgevoellig. Maar geen nood er bestaan ook externe stekker-hygrostaten. De naam zegt het al, dit apparaatje doe je nadat je het hebt ingesteld in het stopcontact, sluit de luchtbevochtiger er op aan en klaar is kees!!

 

 

De hygrostaat

 

Vanaf afgelopen dinsdag draait bij mij, als het nodig is, een luchtbevochtiger. En....................ik hoest al een stuk minder!! Over ongeveer een week zou ik er helemaal af moeten zijn.

 

Het voorval met de cavia's speelde ongeveer in dezelfde tijd (dus ook in de winter) Het feit dat ik toentertijd na twee weken niet meer hoestte was puur toeval, het werd gewoon warmer, (einde van de winter) Dus meer vocht in huis.

 

Wordt het weer tijd voor cavia's???? Wat Zoogle betreft zou het kunnen.

Nu de sneeuw hier langzaam verdwijnt en ik al enkele dagen Zoogle zelf kan uitlaten, wordt het tijd om een paar mensen heel hartelijk voor hun hulp de afgelopen sneeuwrijke periode te bedanken. Zonder hen was ik, of veel meer Zoogle, "reddeloos" verloren geweest. Daarom is een extra bedankje via de website meer dan op z'n plaats. Ja,

"hondenuitlaters bij sneeuw en gladheid!!", waar zouden we de afgelopen weken zijn geweest zonder jullie??

 

 

Daarom bedankt Annelies, Marius, Ans en Janine. Bedankt voor jullie hulp, tijd en flexibiliteit!!! Ik hoop dat we jullie de komende tijd, als uitlaathulp niet meer nodig hebben!! Een kop thee of koffie halen kan natuurlijk altijd (Graag zelfs!)

 

ook namens


      Bedankt allemaal!!! Woefff! Mijn bedankje houd ik in mijn bek. Heb voor iedereen een persoonlijk bedankje gebekschilderd!!

 

                                                 

En eh............ mocht het toch nog een keer nodig zijn dan vragen we gewoon weer, dames en heer!!!

 

 

Ja Zoogle is werkelijk een koele kikker. De afgelopen dagen is er heel wat illegaal af geknald. Maar Zoogle liep (als ik naar buiten kon) rustig naast mijn rolstoel alsof er niets aan de hand is. Zo nu en dan blijft hij staan en luisterde geïnteresseerd. Wat is dat??

 

Ook gisteren, zo om 21.00 uur, bij het laatste uitlaatrondje die dag, liep hij onverschrokken over straat. Gedurende de rest van de avond lag Zooge rustig in zijn bench, deed tussendoor   zijn werk en genoot van de "rust". Om 00.00 uur,

 

 

 

 

toen het geknal echt losbarstte sprong Zoogle op z'n poefje en keek vol bewondering naar het vuurwerk, alsof hij zeggen wou: "Dat is mooi, daar moet ik van genieten, dat is maar één keer per jaar." Na 5 minuten sprong hij weer van zijn poefje en sliep weer verder in z'n bench! Wat een heerlijke avond!

 

 

 

Helaas geen foto's van dit voorval. De accu was leeg.

Maar ik sta er ieder jaar weer van te kijken wat voor een koele kikker mijn Zoogle is!